วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2568 สมาคมสมาพันธ์ท่องเที่ยวจังหวัดอุตรดิตถ์ นำโดย นายณัฐวัฒน์ ราชประสิทธิ์ และนางสาววรรณกร คำมาก รองนายก อบต.บ้านด่านนาขาม พร้อมด้วยหน่วยงานด้านการท่องเที่ยว นำโดย นางสาวภัททิรา คำอภิวงศ์ รองผู้อำนวยการ ททท. สำนักงานแพร่,อุตรดิตถ์ นางหทัยกาญจน์ อิภิชาติ ท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดอุตรดิตถ์ สื่อมวลชนท้องถิ่น สำรวจแหล่งท่องเที่ยวบ้านปางต้นผึ้ง ต.บ้านด่านนาขาม อ.เมือง จ.อุตรดิตถ์

.

ตามนโยบายการส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยนายศิริวัฒน์ บุปผาเจริญ ผู้ว่าราชการจังหวัดอุตรดิตถ์ ให้ความสำคัญกับการนำอัตลักษณ์ของจังหวัดบนเส้นทางรถไฟสายเหนือที่มีความโดนเด่น (จังหวัดเชียงใหม่ ลำพูน ลำปาง แพร่ อุตรดิตถ์ พิษณุโลก และสุโขทัย) เข้ามาดึงดูดนักท่องเที่ยว และสร้างการรับรู้ เพื่อยกระดับเศรษฐกิจสร้างสรรค์ และส่งเสริมการท่องเที่ยวของจังหวัดภาคเหนือให้เป็นรู้จักอย่างแพร่หลายนั้น กิจกรรมครั้งนี้มีสิ่งที่น่าสนใจคือการเดินทางด้วยรถไฟจากสถานีรถไฟศิลาอาสน์ จากตัวเมืองอุตรดิตถ์มุ่งหน้าขึ้นทิศเหนือสู่สถานีปางต้นผึ้ง ใช้ระยะเวลาเดินทาง สามสิบนาทีโดยประมาณ จากนั้นคณะได้เริ่มเดินทางด้วยรถยนต์ไปยัง หมู่บ้านปางต้นผึ้ง หมู่ที่ 10 อยู่ในเขตพื้นที่ของตำบลบ้านด่านนาขาม อยู่ห่างจากรอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ ประมาณ 28 กิโลเมตร ที่มาของชื่อหมู่บ้านสันนิษฐานว่ามาจากต้นไม้ยืนต้นชนิดหนึ่งที่มีชื่อว่า “ต้นผึ้ง” ที่ผึ้งชอบมาทำรัง ในอดีตคาดว่าบริเวณแถบนี้มีต้นผึ้งอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งสามารถเดินทางได้ 2 วิธี คือทางถนนและทางรถไฟ สำหรับการเดินทางโดยรถไฟมีการลงจอดที่สถานีปางต้นผึ้งขาขึ้น 2 เที่ยว คือขบวนรถธรรมดา 407 (นครสวรรค์-เชียงใหม่) และขบวนรถเร็ว 111(กรุงเทพฯ-เด่นชัย) และขาลงคือขบวนรถเร็ว 110-2 (เด่นชัย-กรุงเทพฯ) และขบวนรถธรรมดา 408 (เชียงใหม่-นครสวรรค์)

.

หมู่บ้านปางต้นผึ้งแห่งนี้มีสถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ เช่น สถานีรถไฟปางต้นผึ้ที่สวยงามท่ามกลางกลางหุบเขา เป็นสถานีรถไฟชั้น 4 หากเดินทางจากสถานีรถไฟปางต้นผึ้ง ไปยังสถานีรถไฟห้วยไร่ จะผ่านอุโมงค์จำนวน 2 แห่งคือ อุโมงค์ปางตูบขอบ ความยาว 120.09 เมตร และอุโมงค์เขาพลึง ความยาว 362.44 เมตร

.

สะพานรถไฟรวงผึ้ง มีลักษณะพิเศษคือ ตัวสะพานสรางด้วยโครงเหล็กกลับหัวซึ่งในหลักวิศวกรรมเรียกว่า Sag Truss หรือ โครงถักแบบท้องปลา ออกแบบมาให้รับน้ำหนักขบวนรถไฟ แต่ทั้งนี้มีแนวคิดของชาวบ้านในพื้นที่ที่มีความเชื่อว่าที่สะพานกลับหัวนั้น เพื่อเป็นการอำพรางจากศัตรู ไม่ให้ถูกทิ้งระเบิดจากเครื่องบิน

.

อุโมงค์น้ำลอด ในอดีตเป็นทางผ่านของทหารญี่ปุ่นที่มากบดานอยู่ในพื้นที่ และได้สร้างสร้างอุโมงค์ใต้ดินด้วยคอนกรีต ใช้เป็นช่องทางการเดินทัพ ลำเลียงคนและเสบียงอาหาร จากนั้นโดนระเบิด ตัวสะพานทลายลง เหลือแต่พื้นที่ด้านล่าง ซึ่งเป็นธารน้ำสะอาด ไหลจากหนองน้ำเขียว ผ่านเป็นธารน้ำสายเล็กๆ

.

ต้นผึ้งยักษ์ อายุกว่า 100 ปี มีขนาด 20 คนโอบ สูง 40 เมตร หรือตึก 4 ชั้น มีพูพอนค้ำยันลำต้น 8 พู แต่ละพูร่องลึกและสูง กว่า 2 เมตร เป็นไม้เนื้ออ่อน ด้วยคุณสมบัติรากที่ดูดซับน้ำได้ดี จึงทำให้สวนแห่งนี้ไม่แห้งแล้ง และกลายเป็นต้นไม้ที่มีความสำคัญตามร่องรอยประวัติศาสตร์ที่อยู่ในหุบเขา และสวนแห่งนี้เคยเป็นฐานทัพของทหารยุคสงครามโลกครั้งที่ 2 ยังคงเห็นเนินดินใช้สำหรับเป็นบังเกอร์ได้ทั่วไป

.

ภาพข่าว สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดอุตรดิตถ์